Έχω έναν καημό...

Ο λόγος που δεν σου γράφω τόσο καιρό καλέ μου φίλε κι αναγνώστη είναι γιατί δεν θέλω να ξέρεις πόσο άσχημη νιώθω με μαύρους κύκλους κάτω απ'τα μάτια μου, δεν θέλω να ξέρεις πως δεν έχω όρεξη να φάω, έχω μείνει μισή, δεν θέλω να ξέρεις πως όλα αυτά που σου λένε ότι είμαι δήθεν καλά είναι όλα ψέματα και δεν θέλω να ξέρεις πως με παίρνει ο ύπνος με χάπια κάθε πρωί!!

Αυτή είναι η ζωή μου τις τελευταίες μέρες εξαιτίας ενός άτιμου δοντιού που αποφάσισε να χαλάσει! Δεν είχα άλλη επιλογή από το να κάτσω οικειοθελώς σ'αυτή την αχώνευτη οδοντιατρική καρέκλα! Την έτρεμα τόσα χρόνια και την απέφευγα συστηματικά! Και φυσικά το αποτέλεσμα είναι ένα, με μαθηματική ακρίβεια πάντα: πολλά χαλασμένα δόντια και πόνος! Ολικό ρεκτιφιέ χρειάζεται το στοματάκι μου και αποφάσισα να αφεθώ. Η αλήθεια είναι ότι σιγά-σιγά ξεπερνάω τον φόβο μου, αλλά ο πόνος που έχω τραβήξει τις τελευταίες ημέρες, δεν περιγράφεται! Όσο είμαι στο γιατρό, με τη διπλή ένεση, δεν καταλαβαίνω τίποτα. Μετά από λίγες ώρες όμως ξεκινάει το μαρτύριο και όλη νύχτα μένω άυπνη. Δεν με πιάνει πλέον κανένα χάπι και το μόνο που μπορώ να κάνω είναι υπομονή. Έτσι είναι οι απονευρώσεις και το συγκεκριμένο δόντι είναι δύσκολη περίπτωση. Λογικά αύριο θα ολοκληρώσω την πρώτη μου και μετά θα βγει το πρόγραμμα για όλα τα υπόλοιπα. 

Αλλά να μην είμαι αχάριστη, γιατί κατάφερα επιτέλους να χάσω κι αυτά τα 2-3 κιλάκια που με ενοχλούσαν στα πλαϊνά! Με μουλιασμένα πτι-μπερ τρέφομαι και σουπίτσες! Τέρμα τα ψωμιά, τα λιπαρά, οι σφολιάτες και τα κοψίδια! Χριστέ μου, πόσο θα ήθελα να είχα τώρα 2 λουκανικόπιτες!!!!!!!

Πάντως το συμπέρασμα είναι ένα: πρέπει να πηγαίνουμε τακτικά στον οδοντίατρο! Helloooo, τώρα το κατάλαβες εσύ? Μάλιστα, άργησα λίγο αλλά το εμπέδωσα! Και αν θέλετε να μάθετε, κάθε φορά που κάθομαι στην καρέκλα πλέον, τρέμω και λιγότερο. Την πρώτη μέρα σπαρταρούσα σαν το ψάρι, αλλά όσο περνάει ο καιρός, καταφέρνω να μένω ακούνητη!

Σας αφήνω τώρα γιατί λιγάκι αλληθωρίζω από τα παυσίπονα και τα ηρεμιστικά! Περαστικά μου!!

Χαθήκαμε... άραγε να φταίνε οι αποστάσεις?!..

Αν δεν θυμάστε το άσμα στο οποίο παραπέμπει ο τίτλος, πατάτε εδώ.

Δεν χαθήκαμε ακριβώς, γιατί εγώ σας διαβάζω καθημερινά και έχω παρατηρήσει ότι είστε πολύ δραστήριοι τελευταία. Μάλλον το κρύο σας έχει αναζωογονήσει και τα πληκτρολόγιά σας έχουν πάρει φωτιά! Εύχομαι και αυτόν τον μήνα να έχετε ακόμα περισσότερη έμπνευση, να είστε χαρούμενοι, γεμάτοι ενέργεια και πολλές όμορφες αναρτήσεις!! 

Σε εμένα το κρύο λειτουργεί σαν φρένο στις καθημερινές μου ασχολίες! Βάλε και κάτι άγχη που με κυνηγάνε και κάτι δουλειές που πρέπει να γίνουν και την κούραση από όλα αυτά, πού καιρός για αναρτήσεις?! Εδώ να φανταστείς, την περασμένη εβδομάδα 3 φορές κουβάλησα στη δουλειά την τσάντα του γυμναστηρίου για να πάω το απόγευμα, και τις 3 την γύρισα σπίτι άθικτη!!

Τον ελεύθερό μου χρόνο - λέμε τώρα! - μπαίνω κάτω από το πάπλωμα, παίρνω τα ζωντανά μου αγκαλιά - σκύλο και φίλο - και κοιτάζω το ταβάνι! Δεν θέλω να κάνω τίποτα, δεν θέλω να σκέφτομαι τίποτα, μόνο να χαλαρώνω και να είμαι ζεστή! Καλοριφέρ ακόμη δεν έχουν ανάψει στην πολυκατοικία, οι πόρτες μπάζουν, τα μαρμάρινα πατώματα κάνουν το κρύο, ακόμα πιο κρύο και εγώ χαλιά δεν μπορώ να βάλω γιατί το Ριαννόσκυλο θα τα κάνει καλοκαιρινά!!! Ε, θέλετε κι άλλα?? 

Τριγυρνάμε στο σπίτι με 17 μπλούζες και 8 κάλτσες τη μια πάνω στην άλλη και τρίβουμε τις μύτες μας για να κυκλοφορήσει το αίμα!! Και έχεις και τον ΓΑΠ στην τιβι με το τιραντάκι να τρέχει ανέμελος!!!

Εχτές όμως, βρήκαμε ζεστασιά σε αίθουσα σινεμά. Ε, για το επόμενο ΣΚ κάτι θα βρεθεί! Έχει ο Θεός!!! Μπορεί να βρούμε καμιά έκθεση, καμιά καφετέρια....

Είδαμε το Social Network!! Όλοι ξέρουμε ότι πρόκειται για την πραγματική ιστορία του Facebook. Είναι πράγματι πολύ καλό έργο, οι ηθοποιοί δίνουν ρέστα, το ενδιαφέρον αμείωτο και η ιστορία άξιζε να γίνει έργο. Απλώς πρέπει να μην χάσεις ούτε λέξη, αν θες να καταλάβεις την υπόθεση. Πρέπει να είσαι συνέχεια καρφωμένος στην οθόνη και να παρατηρείς το καθετί γιατί όλα γίνονται πολύ γρήγορα και το τέλος είναι κάπως απότομο. Μπορεί στην αρχή να νομίζεις ότι έχεις κενά και απορίες, αλλά μπορείς και μόνος σου να τα λύσεις όλα στη διαδρομή του γυρισμού...

Αυτό που δεν λύνεται με τίποτα είναι το πρόβλημα της ''γυφτιάς'' και της αναισθησίας μερικών που επιμένουν να μετατρέπουν την αίθουσα προβολής σε σκουπιδότοπο! Πάρτε ρε παιδιά στο χέρι το κουτάκι και το χαρτάκι σας και πετάξτε το στην έξοδο! Τόσο δύσκολο είναι? Πάλι καλά που μάθατε να χαμηλώνετε τα κινητά σας και τα τελευταία χρόνια δεν έχω ακούσει κανένα ringtone να βαράει... Ειδατε, τα καλά τα αναγνωρίζω!!!

Καλή εβδομάδα, καλό μήνα, χρόνια πολλά (γιατί σε 54 μέρες έχουμε Χριστούγεννα) και καλή Λευτεριά (γενικώς και από όλα!!)...

ΔΕΝ ψηφίζω - ΔΕΝ ψηφίζω!!!!!!

Από καιρό έχω αποφασίσει ότι δεν θα πάω να ψηφίσω. Δεν έχω μεταφέρει τα χαρτιά  μου και είμαι ακόμα δημότης Αθήνας. Ναι, το ομολογώ, έχω ψηφίσει Κακλαμάνη στο παρελθόν, αλλά άλλη ευκαιρία από μένα δεν θα έχει! Ούτε κανένας τους φυσικά! Δεν έρχομαι αντιμέτωπη καθημερινά με τα άσχημα της Αθήνας, γιατί μένω προς τα Νότια, αλλά τα μαθαίνω από τον τύπο και τα υπόλοιπα blogs. Βλέπω και ακούω συνεχώς για τις παρατημένες και βρώμικες γειτονιές της  Αθήνας και ξέρω ότι κανένας Δήμαρχος δεν θα καταφέρει να κάνει την πόλη μας πιο όμορφη, πιο ανθρώπινη, πιο φιλική! Είναι όλοι ίδιοι. Κοιτάνε το συμφέρον τους και την προβολή τους. Να γίνουν γνωστοί, να τα τσεπώνουν, να κάνουν δημόσιες σχέσεις και να βγάζουν λόγους. Τίποτε άλλο δεν τους νοιάζει. 

Και στη γειτονιά μου να ψήφιζα, πάλι θα επέλεγα την αποχή. Και είναι η πρώτη χρονιά που απέχω. Παλιά κορόιδευα αυτούς που δεν ψήφιζαν και τους κατηγορούσα. Έλεγα ότι με την αποχή δεν καταφέρνεις τίποτα, ότι πρέπει να ασκείς τα εκλογικά σου δικαιώματα και ότι πρέπει να έχεις αποψη και να την εκφράζεις! Αλλά έχω καταλάβει με τον καιρό, ότι όσο και να εκφραστεί ο πολίτης, το αποτέλεσμα θα είναι ίδιο! Γιατί, ούτε στα μικρά κόμματα θέλω να δίνω την ψήφο μου, ούτε στους ανεξάρτητους, ούτε σε κανέναν! Γιατί είναι όλοι ίδιοι!

Βάζουν περουκίνι στη φαλάκρα, γυαλίζουν τα δόντια, φορούν ένα κάτασπρο πουκάμισο, συμβουλή του μαρκετίστα που τους έχει αναλάβει, και ποζάρουν όλο χάρη και υποσχέσεις. Γεμίζουν όλες τις γειτονιές με εκατοντάδες φυλλάδια και όλες τις πλατείες με κιόσκια που έχουν επάνω την κεφάλα τους! Και από πίσω σέρνουν δεκάδες δημοτικούς συμβούλους που αν τους ξαναδείς ποτέ μετά τις εκλογές, σφύρα μου! Μία από αυτούς, δυστυχώς γνωρίζω κι εγώ!

Είναι μία γνωστή μου- δεν έχει σημασία πόσο γνωστή- που κατεβαίνει για δημοτικός σύμβουλος- δεν έχει σημασία σε ποιον δήμο και με ποιο συνδυασμό! Η γυναίκα δεν έχει ιδέα ούτε από πολιτικά, ούτε από ομιλίες, ούτε από Δήμους, ούτε τίποτα! Δεν μπορεί ούτε μία παράγραφο να συντάξει μόνη της. Δεν έχει σκοπό να ασχοληθεί περαιτέρω με τον Δήμο, αν εκλεγεί. Ο λόγος που έβαλε υποψηφιότητα, είναι για να βοηθήσει τη δουλειά της, γιατί διατηρεί ένα γραφείο στην περιοχή όπου μπορεί να εκλεγεί, για να γίνει πιο γνωστή στην γειτονιά και, άκουσον-άκουσον, για να ''μπει'' στο μάτι κάποιων αντιπάλων! Να τη βλέπουν και να λένε ''Αααα, η τάδε, έγινε δημοτική σύμβουλος!''....

Και όσο σκέφτομαι ότι υπάρχουν δεκάδες υποψήφιοι με αυτή τη λογική, μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι! Πώς να πάω να ψηφίσω εγώ μετά? Με τι λογική θα βάλω τα χεράκια μου να βγάλω τα ματάκια μου? Όχι! Ας μείνω εκείνη την Κυριακή στο σπιτάκι μου, να μην έχω το βάρος ότι έδωσα την ψήφο μου σε κάποιον άχρηστο! 

''Μα, αν δεν πας, είναι σαν να βοηθάς να κερδίσει ο πιο ισχυρός. Γιατί δεν θα τον αποδυναμώσεις έτσι! Αυτοί, αυτό θέλουν. Να υπάρχει μεγάλη αποχή. Γιατί ακόμα και με 2 ψήφους, πάλι θα βγει κάποιος!''  μου είπε ο Σ. 

Εγώ όμως ακόμα επιμένω ότι αν για μία μόνο φορά απήχαμε όλοι από τις κάλπες, ίσως το μήνυμα που θα λάμβαναν να ήταν κάπως διαφορετικό. Γιατί, δεν μπορώ να πιστέψω ότι υπάρχουν άνθρωποι που θα ψηφίσουν πάλι τους ίδιους. Εκείνους τους οποίους μετά μπορεί να βρίζουν. Εκείνους που έχουν καταστρέψει την πόλη μας. Αλλά ούτε έχουμε ανάγκη από νέα κουμάσια! Έχουμε ανάγκη από ηρεμία και καθαρές δουλειές! Μπορεί κάποιος να μας τα δώσει αυτά? Καλώς! Δεν μπορεί? Ας μην βγει κανείς!

Αν με άκουγαν τώρα οι φίλες μου, θα σταυροκοπιόντουσαν! Ολοκληρωτική αλλαγή! Εγώ, η συντηρητική να είμαι στο όριο να επιλέξω την αναρχία! Δεν ξέρω τι να πω! Θέλω μόνο ένα καλύτερο αύριο, γίνεται??

Nεραϊδοβραβείο!!!

Η pinkdreamer μοιράζει νεραϊδοβραβεία και μου έκανε την τιμή να είμαι μία από τους παραλήπτες! 

Την ευχαριστώ πολύ και πιστεύω ότι λίγη βοήθεια από τις συμπαθέστατες νεράιδες θα μου χρειαστεί, καθώς ξεκίνησα εχτές να πηγαίνω στο γυμναστήριο και τα'φτυσα!!! Όπως ήταν αναμενόμενο, βέβαια!! 

Κι έρχεται ο γυμναστής που μας ανέλαβε εμένα και τη φίλη μου και μας ρωτάει: ''Πόσο καιρό έχετε να γυμναστείτε?'' και του απαντάω: '' μην είσαι αδιάκριτος, δεν ρωτάνε ποτέ μια κυρία την ηλικία της και πόσο καιρό έχει να γυμναστεί!''

Όπως καταλαβαίνετε, το διασκεδάσαμε το θέμα, αλλά ρίξαμε και ιδρώτα, που είχαμε χρόνια να ρίξουμε, εκτός αν μετράει για γυμναστική όταν σπρώχνουμε τις άλλες πελάτισσες στις εκπτώσεις του H&M για να φτάσουμε στην κρεμάστρα με τα φορέματα!!! Κι εκεί ιδρώνεις πολύ, μην το γελάτε!!!

Αλλά το χειρότερο που έχεις να αντιμετωπίσεις, όταν μπαίνεις σε ένα συνοικιακό γυμναστήριο, είναι ότι αντικρίζεις από πρώην συμμαθήτριες μέχρι πρώην γκόμενους και μαμάδες συμμαθητών που σε κοιτάνε από πάνω μέχρι κάτω για να δουν αν μεγάλωσες/πάχυνες/παντρεύτηκες/ξάνθυνες/.../.

Πραγματικά, δεν υπήρχε πελάτης που να μην τον ξέρω, έστω φατσικά, πράγμα που έπρεπε να περιμένω γιατί αυτό το γυμναστήριο είναι το μόνο που έχει απομείνει στην γειτονιά μου! Κι εγώ να κρύβομαι συνέχεια πίσω από την πετσέτα που σκούπιζα τον ιδρώτα για να αποφύγω συναντήσεις και στραυρωτά φιλάκια στον αέρα, τα οποία απεχθάνομαι!! Με έλεγε συνεχώς ακοινώνητη η φίλη μου, αλλά πειράζει που δεν θέλω να με βλέπουν όλοι σ' αυτή την κατάσταση με την κοκκινίλα στη μούρη από το σφίξιμο μέχρι να καταφέρω να σηκώσω τα 15 κιλά στα όργανα?! Ε, δεν απέφυγα όλες τις χαιρετούρες, αλλά τις περισσότερες, δεδομένου ότι εμένα λίγοι με γνωρίζουν γιατί έχω αλλάξει πάααρα πολύ από τότε που πήγαινα σχολείο. Αυτοί που με γνωρίζουν είναι μόνο όσοι κάναμε πολύ στενή παρέα κάποτε. 

Κατά τ' άλλα, το γυμναστήριό μας είναι σούπερ και είμαστε περήφανοι που έμεινε ένα τέτοιο γυμναστήριο όρθιο και μας έχει κάνει και τρελές προσφορές (260 ευρώ το χρόνο) και θα τα περάσουμε μια χαρά!! Άνετοι χώροι, πολλοί διάδρομοι για να μην πήζεις τις ώρες αιχμής και ανοιχτό και τα Σαββατοκύριακα μέχρι το απόγευμα! 

Έχω ήδη αρχίσει εδώ και βδομάδες να προσέχω παραπάνω τη διατροφή μου και έχω σκοπό φέτος να γίνω και πάλι κορμάρα! Γιατί πολύ είχαμε χαλαρώσει τελευταία και είχα το άλλοθι ότι είμαι ακόμα νέα και χάνω εύκολα κιλά και έκανα και περιπάτους να κρατάω τη γάμπα σφιχτή! Αλλά, το σώμα είναι σώμα και όσο το αφήνεις τόσο θα σε αφήνει και μετά θα σε αφήσει και ο γκόμενός σου και δεν είναι εποχές τώρα για χωρισμούς!!!

Όχι άλλο Τζούλια!!!

Το ξέρω ότι αυτή τη στιγμή της δίνω αξία και σπαταλάω χώρο στο μπλογκ μου για την αφεντομουτσουνάρα της, αλλά δεν μπορώ να μην σας δείξω τα νέα επαγγελματικά βήματα της Τζούλιας!!! Και φυσικά μιλάμε για την Αλεξανδράτου! Μία είναι η Τζούλια (ευτυχώς!)!!

Έφτασε, που λέτε, η αθεόφοβη να γίνει μία από τις πολλές ροζ γραμμές που παρουσιάζονται σε ένα φύλλο της Athens Voice!!!! Δηλαδή, με ποιο σκεπτικό, αφού έγινε τόσο γνωστή με τα κατορθώματά της και καυχιόταν ότι είναι πάντα μπροστά και πάντα η καλύτερη και πάντα η ξεχωριστή και όλες την ακολουθούν και την αντιγράφουν, με ποιο σκεπτικό λοιπόν, γίνεται μία από τις πολλές και μάλιστα σε ροζ γραμμή!??!!! 

Κι εδώ φτάνω στο σημείο να εκφράσω μια άλλη απορία!! Υπάρχει ακόμα κόσμος που τηλεφωνεί σε ροζ γραμμές!?! Δεν μπορώ ούτε να το σκεφτώ, ότι σήμερα, με την αφθονία τσόντας στο ίντερνετ, με την ευκολία που υπάρχει γενικώς στο να βρίσκει κάποιος ταίρι της μιας βραδιάς, υπάρχουν άνθρωποι που χρεώνονται χρυσά τέτοιου είδους τηλεφωνήματα! Δεν το λέω από πουριτανισμό και τι κάνει ο καθένας στα σεξουαλικά του είναι δικό του θέμα, αλλά πάντα έβρισκα γελοίες τις ροζ γραμμές και όσο περνάει ο καιρός μου φαίνεται ότι γίνονται ακόμα πιο ντεμοντέ!!!

...και μένεις με το στόμα ανοιχτό!!

Σήμερα θα μιλήσουμε για ατάκες που έχουμε ακούσει κάποια στιγμή από κάποιον/κάποια και μας έχουν ξενερώσει. 'Η στην καλύτερη απλώς μείναμε με το στόμα ανοιχτό...

Εχτές φορούσα ένα παπούτσι ευαίσθητο, από αυτά που δεν φοράς κάθε μέρα γιατί δεν είναι εύκολο να συνδυάσεις και που μπορεί αν πατήσεις κάτι στο δρόμο, να το χαλάσεις! Αλλά, εγώ δεν είμαι ιδιαίτερα σχολαστική με αυτά και δεν πρόκειται επειδή φοράω το συγκεκριμένο παπούτσι να περπατάω στις μύτες των ποδιών μην τυχόν και λερωθεί! Το αγόρασα για να το ευχαριστηθώ, βρε αδερφέ!! 2 φορές, 5...10? Όσες το φορέσω. Εκεί που περπατούσα, λοιπόν, χρειάστηκε να πατήσω σε ένα δρομάκι με χώματα, πετραδάκια και διαλυμένο γκαζόν, το οποίο ήταν και νωτισμένο από το πότισμα. Περπατάω όμως άνετα και εκείνη τη στιγμή μου έρχεται στο μυαλό η ατάκα ενός παλιού ραντεβού (φλέρτ κοινώς). 

Είμαστε στο Acanthus, στην παραλιακή, Παρασκευή βράδυ, κόσμος πολύς και εκεί που πίνουμε το ποτό μας προτείνω να κατεβούμε στο κάτω μπαρ, το οποίο δεν είχε στριμωξίδι και ήταν και πάνω στην παραλία (αμμουδιά) και θα ήταν και πιο ρομαντικά εν πάση περιπτώση!!! Τι το' θελα? Εισπράττω την εξής απάντηση: ''αα, δεν μπορώ γιατί θα λερώσω τα παπούτσια μου στην άμμο! Καλά είμαστε κι εδώ!!''!!! 

Εντάξει, ξενέρωσα αμέσως! Είναι δυνατόν να ακούς από στόμα άνδρα ότι φοβάται μην λερώσει τα παπούτσια του στην άμμο? Και καλά, μπορεί να το σκεφτείς, αλλά δεν το λες στην γκόμενα που έχεις βγάλει έξω ρε παιδί μου και σου λέει να πάτε στην παραλία, ρομαντζάδες και τέτοια!! Κράτα το για τον εαυτό σου! 

Γενικά, μου αρέσει ο άντρας να είναι πιο χύμα, να μην είναι υπερβολικά ''στημένος'', να δέχεται να λερωθεί κι όλας (γιατί όχι) προκειμένου να περάσει καλά! 

Σκέψου να του έλεγα να κυλιστούμε κι όλας παθιάρικα στην άμμο!!!!

Ακούω τη δική σας γνώμη! Σας έχουν πετάξει ποτέ καμιά κοτσάνα? Έχετε ξενερώσει από μία λέξη?

Hχορύπανση....

Eίναι στιγμές που διάφοροι ήχοι γύρω μου με ενοχλούν όσο δεν φαντάζεστε! Δεν φημίζομαι και για την δυνατή ακοή μου, χάνω λίγο από το δεξί. Κι όμως, μερικές φορές ακούω παραπάνω από όσο αντέχω και τρελαίνομαι!!! Έχω γίνει ευαίσθητη στη φασαρία και αποζητώ πολλές φορές ήρεμους χώρους χωρίς βαβούρα και φωνακλάδες! Κι αν τώρα δεν αντέχω τη φωνή του παλιατζή που περνάει από δίπλα μου για μισό λεπτό, πώς θα αντέξω αργότερα το συνεχές κλάμα ενός μωρού? Είμαι πολύ προβληματισμένη....

Είμαι τώρα στη Γλυφάδα, καθιστή στο παγκάκι μιας στάσης λεωφορείου, μετά τη δουλειά. Στη μέση εγώ, δεξιά κι αριστερά 2 κυρίες! Ε, η κυρία από τα δεξιά μου να μιλάει γύρω στα 10 λεπτά (όση ήταν η αναμονή του λεωφορείου) στο κινητό, στα ρώσικα ή ουκρανέζικα- αδυνατώ να τα ξεχωρίσω- και με το πρόσωπο στραμμένο προς τη μεριά μου γιατί ήταν και η μεριά απ' όπου θα ερχόταν το ρημάδι το λεωφορείο! Νιώθω λοιπόν εγώ τη φωνή της να εισχωρεί το τύμπανο, να φτάνει εγκέφαλο, να σπρώχνει τα εγγεφαλικά κύτταρα τα οποία με τη σειρά τους διογκώθηκαν και μου προκάλεσαν έναν φριχτό πονοκέφαλο, από αυτούς που δεν περνάνε με παυσίπονο, μόνο με ησυχία και ηρεμία! Ένας Θεός ξέρει πώς κρατήθηκα και δεν της πήρα το κινητό από τα χέρια να το πετάξω στη θάλασσα, απένταντι! Από τα χειρότερα που μπορείς να μου κάνεις! Να μιλάς ακατάπαυστα μέσα στο αφτί μου!!!!! Εγώ η κακομοίρα δεν το έχω κάνει ποτέ! Σέβομαι πάντα τους γύρω μου, δεν μιλάω φωναχτά σε δημόσιους χώρους, δεν πλησιάζω πολύ τον άλλον όταν μιλάω στο κινητό, δεν μου αρέσει να τρελαίνω τον κόσμο, τον ήδη τρελαμένο δηλαδή από το καθημερινό τρέξιμο! Αυτή τη μανία που έχουν ορισμένοι να μιλάνε στο κινητό δυνατά και μάλιστα ενώ βρίσκονται πολύ κοντά σου, δεν θα τη χωνέψω ποτέ! Για να μην πω ότι η αριστερή κυρία με είχε φλομώσει με το τσιγάρο της, πιο δίπλα ένας γνωστός Γλυφαδιώτης τρελός φώναζε κι έβριζε στον αέρα σε μία επίσης ακαταλαβίστικη γλώσσα και τα αυτοκίνητα περνούσαν με ορμή από μπροστά μου, αφήνοντας τον δικό τους χαρακτηριστικό λυσσασμένο ήχο! 

Και ερωτώ, είμαι παράξενη που θέλω λίγη ηρεμία??

IQ Σκουπιδιού!!!!

Ειλικρινά, αυτό που είδα εχτές δεν το έχω ξαναδεί και σοκαρίστηκα!! ΄Ηξερα, βεβαίως, ότι υπάρχουν αναίσθητοι, ''γύφτοι'', αμόρφωτοι, αγενείς κ.λ.π. σε ό,τι αφορά την προστασία του περιβάλλοντος και οφείλω να ομολογήσω ότι κι εγώ δεν είμαι αρκετά δραστήρια όσο θα έπρεπε! Δηλαδή, καμιά φορά ξεχνάω να κάνω ανακύκλωση και δεν συμμετέχω σε εθελοντικά προγράμματα μάζωξης σκουπιδιών από τους δρόμους και τα δάση! Τα στοιχειώδη, όμως, τα προσέχω και πίστευα ότι εν έτει 2010, θα τα πρόσεχαν και όλοι οι κάτοικοι τούτης της ταλαίπωρης χώρας! Δεν ξέρω σε άλλες χώρες τι γίνεται και δεν θα γυρίσω να πω ότι αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν! ''Γουρούνια'' υπάρχουν παντού, απλώς ίσως σε άλλες χώρες υπάρχουν γερά πρόστιμα και νόμοι με σκοπό την προστασία του περιβάλλοντος και ο κόσμος συμμορφώνεται κάπως! Και προχωράω στο παρασύνθημα για να μην σας ζαλίζω!

Είμαι στην Πλ. Ανεξαρτησίας στην Αργυρούπολη, 8μιση το βραδάκι, και περιμένω να περάσω απέναντι τον δρόμο. Δίπλα μου ένα περίπτερο και μερικά παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Στο πιο κοντινό μου παρκαρισμένο αυτοκίνητο, πιάνω με την άκρη του ματιού μου έναν νέο που τρώει το σουβλάκι του. Με το που γυρίζω το κεφάλι μου ακούω έναν ήχο ''χχρρρσστττσακ'' και γυρίζω αυθόρμητα πάλι προς τον τύπο. Και τι βλέπω?! Είχε τυλίξει παιδιά το λαδόχαρτο του σουβλακίου (και τις χαρτοπετσέτες) που μόλις έφαγε και έκανε ένα ''τσακ'' και το πέταξε από το παράθυρό του! Δίπλα μου, πάνω στο δρόμο!!!!! Βάζει μπρος αμέσως και φεύγει!! Και μένω με το στόμα ανοιχτό!!! Με πόση άνεση πέταξε το σκουπίδι του από το ανοιχτό παράθυρο!!! Έπρεπε να το βλέπατε!!!! Παίρνω το σκουπίδι, το πετάω και περνάω τον δρόμο απέναντι, προσπαθώντας να χωνέψω αυτό που είδαν τα ματάκια μου! Μπορεί να παραμιλούσα κι όλας! 

Και κάτι τέτοιες στιγμές μετανιώνω που δεν είμαι τσαμπουκάς να του πάρω το χαρτί και να του το χώσω στο στόμα ή απλώς να το πετάξω από το παράθυρό του πάλι πίσω στο αμάξι του, όπως είπε μια φίλη ότι θα έκανε! Και μετά βέβαια μπορεί να μην μπορούσα να σας γράψω από το ξύλο που θα έτρωγα! 

Έχω δει επίσης ανθρώπους να πίνουν το φρέντο τους σε πλαστικό στη στάση λεωφορείου και μόλις έρχεται το λεωφορείο, να αφήνουν το ποτήρι στο παγκάκι και να επιβιβάζονται! Άλλο αίσχος αυτό! Δόξα τω Θεώ, από κάδους πάμε καλά! Προς τι τέτοια ανευθυνότητα?!

Καλημέρα σας, καλό μήνα, καλό φθινόπωρο, χρόνια πολλά, και στα δικά σας οι λεύτερες, να σας ζήσει, και στων παιδιών σας......

Παραπήρα φόρα με τις ευχές, αλλά μου αρέσουν οι άτιμες! Και κυρίως εδώ στην Ελλάδα με τις χιλιάδες γιορτές και αργίες που έχουμε, οι ευχές καθημερινά πάνε κι έρχονται!!

Σήμερα, τη δροσερή και ηλιόλουστη αυτή πρώτη μέρα του Σεπτεμβρίου γιορτάζουν οι ακόλουθοι:

Αδαμάντιος, Αθηνά, Ακριβή, Αντιγόνη, Ασπασία, Αφροδίτη, Διώνη, Δωδώνη, Ελπινίκη, Ερασμία, Ερατώ, Ευτέρπη, Θάλεια, Θεανώ, Θεονύμφη, Ιησούς, Ισμήνη, Καλλιρόη, Καλλίστη, Κλειώ, Κλεονίκη, Κλεοπάτρα, Κοραλία, Μαντώ, Μαργαρίτα, Μαριάνθη, Μελέτιος, Μελπομένη, Μόσχω, Ουρανία, Πανδώρα, Πηνελόπη, Πολύμνια, Πολυνίκη, Πολυτίμη, Ράλλης, Σαπφώ, Συμεών, Τερψιχόρη, Χαρίκλεια, Χάιδω

Τους εύχομαι μέσα από την καρδιά μου να έχουν μια όμορφη, τυχερή και ευτυχισμένη ζωή γεμάτη υγεία και αγάπη! 

Στην υγειά σας!!!!!

Μέσα στους εορτάζοντες είναι και οι Μαργαρίτες! Α, να θυμηθώ να καλέσω την κα Μαργαρίτα για τα χρόνια πολλά! Ποια είναι η κα Μαργαρίτα? Μια γυναίκα - θαύμα! Τη γνωρίσαμε το Σάββατο που μας πέρασε, σε μία βάφτιση που ήμασταν καλεσμένοι! Το τραπέζι έγινε στον Αστέρα! Κανονική δεξίωση με τα όλα της! Με τα πρώτα ποτά στην πισίνα, με σαξοφωνίστα να μας καλωσορίζει, με ροτόντες γεμάτες από ροζ τριανταφυλλένια μπουμπούκια, με τεράαααστιο μπουφέ, με dj, με πίστα, με..με..με!!!

Η βραδιά ήταν καταπληκτική! Δροσερή, ευχάριστη, καλή μουσική, καλό φαγητό, αλλά το σημαντικότερο, καλή παρέα! Τον κο Ιωσήφ με την κα Μαργαρίτα! Μας είχαν βάλει στο ίδιο τραπέζι, δεν γνωριζόμασταν αλλά σύντομα γίναμε φίλοι και εξαντλήσαμε άπειρα θέματα, κυρίως μουσικά, γιατί η κα Μαργαρίτα, η 50άρα με το υπέροχο σικάτο ασπρόμαυρο λουκ και τα πλούσια κόκκινα χείλη, είναι χεβιμεταλού!!!!! Όπως το ακούτε! Το δισκάδικο rock city μας είπε ότι το είχε χτίσει! Περνούσε εκεί ώρες ολόκληρες και κατέθετε τα λεφτά της! Εκτός των άλλων, είναι και γιαγιά με 3 εγγόνια και όπως καταλαβαίνετε πρόκειται για έναν τύπο πολύ ροκ με τον οποίο έχεις πολλά να πεις! Το ίδιο και με τον κο Ιωσήφ, 10 χρόνια μεγαλύτερο και πολύ κουλ τύπο, ευχάριστο και ευγενικό! Κι έτσι μας έμεινε μια όμορφη ανάμνηση!

Την Κυριακή, βρήκαμε για μία ακόμη φορά τα Λιμανάκια Βουλιαγμένης γεμάτα από τις 10 το πρωί!! Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις καυτές μέρες του Ιουλίου, όπου ο κόσμος κάλυπτε κάθε ελεύθερη γωνίτσα στις παραλίες, με σκοπό να δροσιστεί! 

Τι όμορφη εποχή το καλοκαίρι! Όλα είναι τόσο ανέμελα, ακόμη και μέσα στην πόλη! Θα μου λείψει ακόμα και η ανυπόφορη ζέστη! Θα νοσταλγήσω τις ημέρες όπου απελπισμένη και ιδρωμένη έτρεχα προς τη λυτρωτική βουτιά! Αλλά όπως όλα τα ωραία, έτσι και το καλοκαίρι, ημερολογιακά τουλάχιστον, έφτασε στο τέλος του και είναι ζήτημα ημερών να αρχίσουμε να κρύβουμε τις ψάθινες τσάντες, τα μίνι λευκά φορέματα και τις havaianas σε κάποιο ντουλάπι! Το μόνο που με παρηγορεί, είναι ότι θα μπορέσω και πάλι να φορέσω το αγαπημένο μου τζην χωρίς να σκάσω από τη ζέστη (αν φυσικά μου κάνει ακόμα!) και τα αγαπημένα μου μακρυμάνικα βαμβακερά ρούχα! Δεν βαριέσαι...πάλι με μήνες-με καιρούς, πάλι δικό μας θα'ναι το καλοκαιράκι και τότε ξανά θα αρχίσουμε να βρίζουμε για την αφόρητη ζέστη και τις τιγκαρισμένες παραλίες!!!

Λόγια που ακούστηκαν στους δρόμους της Αθήνας...

(Έκτακτο) παράρτημα της αντίστοιχης στήλης της Athens voice (γνωστή free press εφημερίδα των Αθηνών).

Δεν με διόρισε κανείς να φέρω τη στήλη εδώ. Εγώ, από μόνη μου αποφάσισα ότι αυτά που ακούω στους δρόμους της Αθήνας, πρέπει να τα μοιράζομαι μαζί σας! Ξεκινάμε, λοιπόν, από σήμερα!

Απολαύστε διαλόγους, φωναχτές σκέψεις και απορίες μικρών και μεγάλων που κρυφάκουσα ενώ βρισκόμουν στο δρόμο, στο λεωφορείο, στα μαγαζιά, οπουδήποτε...

"Ρε μαλάκα, ο ελεϊνός, φοράει το πόλο μέσα από το παντελόνι και έρχεται έτσι στο σχολείο''

''Ναι ρε, είναι δυνατόν? Ξέρεις τι είναι το πόλο, αυτό με το γιακά.''

''Ναι, αλλά κανονικά δεν λέγεται πόλο, απλώς η εταιρεία που πρωτοέφτιαξε αυτά τα μπλουζάκια λεγότανε πόλο και από κει πήρε το όνομά του''

''Ναι ρε, εντάξει, μα να φοράει το πόλο μέσα απ'το παντελόνι??''

- Μοντέρνοι και μορφωμένοι νέοι, σχολιάζουν το ντύσιμο συμμαθητή τους.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Μαμά, σε ποια χώρα θα πάμε τώρα?''

- Μικρό κοριτσάκι μόλις βγήκε από το μετρό με τη μαμά του. Καλώς ή κακώς, φέτος μένουμε Ελλάδα, κοριτσάκι μου!!

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"Θα μου δώσεις ένα φιλί?''

''Καλά, θα μου πρήξεις τα ******* τώρα??''

-Οργισμένο νιάτο, γύρω στα 16, τα ''χώνει'' στον φίλο της επειδή τόλμησε να ζητήσει ένα φιλί. Σιγά ρε κοπελιά, από πότε έχεις και ******* και στα πρήζουν κι όλας?

------------------------------------------------------------------------------------------------------------

-Με πλησιάζει κύριος κοντά στα 80, το πρωί στη στάση που περιμένω το λεωφορείο.

''Καλημέρα σας''

-βγάζω τα ακουστικά και τον καλημερίζω με μια απορία στα μάτια. Εκείνος κάθεται δίπλα μου και ανάβει τσιγάρο

''Δύσκολο πράγμα να λείπει η γυναίκα απ'το σπίτι'', μου λέει κάπως ζοχαδιασμένος!

-βγάζω τα ακουστικά πάλι και κουνάω το κεφάλι μου συγκαταβατικά, νομίζοντας ότι το λέει για τα εργαζόμενα κορίτσια τη σήμερον ημέρα που δουλεύουν και λείπουν απ' το σπίτι!

''Πέθανε στα 67, τι να κάνουμε??'', λέει και τραβάει μια τζούρα.

-κουνάω πάλι το κεφάλι συγκαταβατικά, φτύνωντας τον κόρφο μου, δαγκώνοντας τη γλώσσα μου και ενώ κουνιέμαι ελαφρώς από τη θέση μου...

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

''Θα'ρθεις να σε πάρω εγώ σπίτι μου που δεν έχω καθόλου παιδάκια?''
-Γιαγιά - τρομοκράτης, απευθύνεται σε πιτσιρίκα γύρω στα 4, που κάθεται με τον παππού της στη στάση λεωφορείου! Αναλλοίωτο αστείο ανά τους αιώνες που κάνουν οι μεγάλης ηλικίας άνθρωποι στα μωρά των αγνώστων!!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

''Βρε παππού, πάνε καλά αυτοί?''
-Η ίδια πιτσιρίκα γεμάτη απορία γιατί κάποιοι επίμονοι κορνάρανε μανιωδώς σε ένα ακινητοποιημένο όχημα και μας είχαν πάρει τ'αφτιά!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

''Να τον πάρω εγώ τον παππού σου σπίτι μου που δεν έχω παππού?''
-Η ίδια γιαγιά στην ίδια πιτσιρίκα!!Νέα τρομοκρατική επίθεση!!

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Αφού κουφάθηκα με αυτά που άκουσα αυτή την εβδομάδα, αποφάσισα για μία ημέρα να μην ακούω, αλλά να βλέπω! Τι το'θελα?

Είδα την εξαδέλφη της Adidas, τη λεγόμενη Adadis, σε μαύρη σαγιονάρα!! Έχει και η απομίμηση τα όριά της κυρία μου!!!

Σε λένε Εμμανουέλα και εισαι ξανθιά......

Αν....

Έχεις ετοιμαστεί το πρωί στις 7μιση για τη δουλειά, φορώντας το υπέροχο, αέρινο καινούργιο λευκό φόρεμα που λατρεύεις, συνδυάζοντας όλα τα κατάλληλα αξεσουάρ, από πέδιλα μέχρι σκουλαρίκια και ξαφνικά, εκεί που πας να πιεις μια τελευταία βιαστική γουλιά καφέ ν' ανοίξει το μάτι, πέφτει ο καφές επάνω σου...Και ξανά από την αρχή να διαλέγεις φορέματα και σκουλαρίκια (και να μουλιάζεις το φόρεμα στη λεκάνη!)!!!

Στο δρόμο για τη δουλειά αποφασίζεις να σταματήσεις σε ένα σουπερ μάρκετ και να ψωνίσεις μερικά γκουρμέ για τις δύσκολες ώρες του γραφείου. Δεν φρόντισες να μαγειρέψεις κάτι για να έχεις μαζί και βρίσκεις ευκαιρία για τσιλιμπούρδισμα με ντελικατέσεν νοστιμιές! Φορτώνεις ενα καλάθι με καλούδια και μόλις περνάει η ταμίας τα φυστίκια αιγίνης διαπιστώνεις ότι για πρώτη φορά στη ζωή σου έχεις ξεχάσει το πορτοφόλι σου σπίτι...Τα παρατάς όλα και φεύγεις βρίζοντας!! Για καλή σου τύχη, συναντάς στο δρόμο σου μια φίλη και σου δανείζει 10 ευρώ!! Μπορεί να γίνεσαι ρεζίλι, αλλά τουλάχιστον θα φας ένα σαντουιτσάκι το μεσημέρι!!

Μπαίνεις στο μετρό και χτυπάς εισιτήριο γιατί η κάρτα σου ισχύει μόνο για λεωφορεία. Και να ίσχυε όμως για μετρό, πάλι θα έπρεπε να χτυπήσεις εισιτήριο, γιατί έχεις ξεχάσει την κάρτα στο σπίτι. Στην έξοδο σε σταματάει ελεγκτής και στο άκουσμα της φράσης: ''το εισιτηριό σας παρακαλώ'', μουδιάζεις. Απαντάς ότι δεν έχεις εισιτήριο γιατί έχεις κάρτα, αλλά την έχεις ξεχάσει σπίτι!!!! Τον παρακαλάς να σε αφήσει να φύγεις, χωρίς κλήσεις και τέτοια και εκείνος με τα πολλά σε απαλλάσσει! Μόλις βγαίνεις διαπιστώνεις ότι έχεις εισιτήριο φυσικά και ότι τσάμπα έγινες ρεζίλι, γιατί τα λόγια που είχες προετοιμάσει σχετικά με την κάρτα, αφορούσαν λεωφορείο!!!!!!! Δεν γυρνάς πίσω να του το δείξεις, βάζεις τα πόδια στον απαυτό σου και φεύγεις!!!

Βάζεις τα ρεβύθια (το μοναδικό πράγμα που υπάρχει σπίτι σου να φας!!) στην κατσαρόλα να βράσουν και μετά από μία ώρα που αυτά είναι ακόμα σκληρά, διαπιστώνεις ότι δεν τα είχες μουλιάσει 12 ώρες στο νερό!!! (Helloooo)

Ενώ απεχθάνεσαι τις γλάστρες και βαριέσαι να τις περιποιηθείς, τις τελευταίες ημέρες έχεις πάρει ήδη 4 και συνεχίζεις... Ναι, γίνανε 4, γιατί προχτές δεν μπορούσα να αντισταθώ σε μία φούξια, αρχοντική μποκαμβίλια!! Είναι νάνα, λέει ο φυτοman, δεν ψηλώνει πολύ. Είναι μια κούκλα!! Ο καλός μου πιστεύει πως πρέπει να φτιάξω ένα ακόμη μπλογκ, το Flowers Around!!!

Έχεις πάει επίσκεψη στην κολλητή Μαρίνα να της δώσεις το καθυστερημένο δώρο της γιορτής της. Το ανοίγει και βρίσκεται μπροστά σε ένα παιδικό μπλουζάκι!!! Έχεις μπερδέψει τις σακούλες!!!!!

Αυτή είμαι εγώ...αφηρημένη, παρορμητική, αυθόρμητη, ρομαντική, αλλά πάντα ξανθιά, γιατί...Life is better blonde!!!!

Περιγράψτε κι εσείς με 5 λέξεις τον εαυτό σας!!

Δηλώσεις βαρεμάρας και μία καταγγελία

Είναι κάτι μέρες στο γραφείο που οι ώρες δεν περνούν με τίποτα! Μα είναι δυνατόν να είναι μόνο 15.30?? Είμαι καθημερινά στο γραφείο 9-6 παρακαλώ και, αν και άνετο και ευρύχωρο και ξεκούραστο, αυτό το ωράριο το καλοκαίρι με κάνει να παραμιλώ από τα νεύρα! Γίνομαι ράκος! 

Το γραφείο αυτό, λοιπόν, είναι απέναντι από μια παραλία την οποία τιμούν αρκετοί, θα έλεγα, αλλά που εμένα δεν μου γεμίζει το μάτι και όλο λέω κάθε απόγευμα να έχω μαζί τα μπανιερά, να πάω να βουτήξω και όλο το καθυστερώ γιατί δεν θέλω να φτάσω στο σπίτι μου στις 9 το βράδυ. Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα δηλαδή! Μπορεί να με ανακουφίσει το να καθίσω λίγο στη θάλασσα το απόγευμα, αλλά έχουμε φτάσει σε σημείο να τρέχουμε σαν τους τρελούς και να μην απολαμβάνουμε πραγματικά την κάθε μας μέρα. Είναι και οι αποστάσεις μακρινές στην Αθήνα και το σκέφτεσαι να πας μια βόλτα παραπάνω, γιατί ο χρόνος είναι πολύτιμος, ειδικά αν κινείσαι με συγκοινωνίες όπως εγώ. Έχω σκεφτεί πολλές φορές φέτος να φύγω από την Αθήνα. Είναι μόνο δική μου αυτή η σκέψη άραγε? Θέλω να φύγω ρε παιδί μου, να πάω αλλού. Ξέρω εγώ πού? Όπου να'ναι... 

Βέβαια, εντάξει, το οικονομικό δεν θα πρέπει να με νοιάζει γιατί, μόνο την τελευταία εβδομάδα, έχω κερδίσει σε λοταρίες του Google πάνω από 3 εκατομμύρια λίρες...αγγλίας, ναι!

Σας παρακαλώ, πείτε μου γιατί το κάνουν αυτό οι Βρετανοί και ολημερίς στέλνουν ένα κάρο e-mails και ζαλίζουν τον κόσμο με δήθεν κληρώσεις?! Υπάρχει κανείς που να τους πιστεύει και να ανταποκρίνεται? Το' χουν παραξηλώσει το θέμα! Και δεν είναι μόνο οι Βρετανοί, αλλά τελευταία μου στέλνουν πολλοί Αφρικανοί.....

Έχω δύο λογαριασμούς e-mail στο yahoo! και στους δύο καθημερινά δέχομαι άπειρα μηνύματα με τρελά ποσά! Για να μην πω για κάτι κοριτσάκια με τρελά ονόματα που σου λένε ότι θέλουν να γίνετε φίλοι και θέλουν να τους απαντήσεις πίσω δίνοντάς τους κάποια προσωπικά σας στοιχεία για να γνωριστείτε καλύτερα! Φυσικά, δεν τα διαβάζω καν, αλλά συγκέντρωσα τα μηνύματα αυτής της εβδομάδας και σας τα παραθέτω για να δείτε το μεγαλείο της κουλαμάρας!!

1) FROM THE DESK OF MR ADAMS PAUL

BILLS AND EXCHANGE MANAGER,

BANK OF AFRICA (B.O.A)

OUAGADOUGOU-BURKINA FASO.

(αααα, ναι! αυτός θέλει να τον βοηθήσω να κάνει μία μεταφορά σε τράπεζα και παρακάτω μου λέει να επισκεφτώ ένα λινκ για λεπτομέρειες! Άκου τώρα το όνομα της πόλης του: OUAGADOUGOU!!!!!!)

2) REQUEST FOR YOUR URGENT REPLY

FROM MR MAXIM AKIF

BANK OF AFRICA.(BOA) 
OUAGADOUGOU -BURKINA-FASO (από την ίδια τράπεζα αυτός, αλλά με άλλο όνομα!!!)


3) Hello,How is everything with you, I picked interest on you when i saw your email. I really want to have a good friendship with you. Beside i have something very vital to disclose with you, but I found it difficult to express myself here, since it's a public site. I will be very happy, If you can get back to me, through my e-mail Is So we can get to know each other better,and i well give you my pictures and also tell you more about me ok. Grace. (αυτή το παίζει φίλη!!!)

4) LAW OFFICE OF ROBERT K HESSE, ESQ
RK. HESSE LAW FIRM & ASSOCIATES
Dover House, 35 Dover Street London W1S 4NG
Requesting Expression of Interest (EOI)

Kαι έχω κι άλλες, αλλά να μην σας κουράσω! Θέλω να τους καταγγείλω όλους αυτούς και να τους πω ότι έτσι και μου ξαναστείλουν mail... I'm gonna kick your ass mother fuckers!!!!!!!!!! (μπαρδόν, γιατί είμαι και μορφωμένη κοπέλα, αλλά ξεσπάθωσα!!!)

Και μία ακόμη είδηση από τους δρόμους της Αθήνας:

Εχτές το μεσημέρι, η μητέρα μιας φίλης μου δέχτηκε πιέσεις από οδηγό πολυτελούς Ι.Χ. να μπει μέσα στο αμάξι του, με την πρόφαση ότι ήταν σοφέρ και πίσω του είχε μία κυρία αμερικάνα που δεν μιλούσε καλά ελληνικά και δεν μπορούσαν να συνεννοηθούν. Ήθέλε, λοιπόν, ο κύριος να μπει μέσα η δικιά μας και να καθίσει πίσω μαζί της και να της εξηγήσει ότι ο γιατρός της λείπει εκτός Αθηνών! Τρίχες κατσαρές δηλαδή!!! Της άνοιξαν την πόρτα κανονικά και επέμεναν να μπει μέσα και εκείνη έφυγε τρέχοντας! Κάτω ακριβώς από το σπίτι της έγινε αυτό και τρόμαξε η κακομοίρα! Δηλαδή, που βαδίζουμε και σε τι κόσμο θα φέρω τα παιδιά μου? Έχουν τρελαθεί πια όλοι? Τι την ήθελε τώρα την κακομοίρα? Να τη ληστέψει? Και μετά? Θα την πέταγε έξω? Προσέχετε πολύ όταν κυκλοφορείτε, κι εσείς και τα παιδιά σας!

Και αρχίζουν και οι εκπτώσεις σήμερα και δεν κρατιέμαι να πάω να τις καλωσορίσω! Να ανέβει λίγο και η ψυχολογία μου της κακομοίρας εργαζόμενης! Θα σας δείξω τι πήρα να μου πείτε τη γνώμη σας!

Τα φαινόμενα δεν με απατούν...

Δηλαδή είναι μερικά (φαινόμενα) που θέλουν συνέχεια να πηγαίνουν μαζί μου (sic). Και δεν πρόκειται για τίποτα ανεξήγητα που εμφανίζονται μια στο τόσο, αλλά από τα άλλα, τα χειρότερα, που βρίσκονται συνέχεια μπροστά μου και δεν λένε να με απατήσουν με τίποτα! 

Το φαινόμενο της κλαρωτής ρόμπας: Κάθε πρωί εδώ και ένα μήνα, μέσα στο λεωφορείο το οποίο παίρνω για τη δουλειά, συναντάω ένα μπουλούκι από 70άρες που πάνε να κάνουν το μπάνιο τους. Όλες ίδιες: ρόμπα πολύχρωμη, πάνινη τσάντα, ψάθινο καπέλο και παντόφλα πλαστική (ενίοτε και με σωσίβιο για το κεφάλι, ναι-ναι καλά διαβάσατε!).  Και φυσικά, δεν τους νοιάζει αν είναι ώρα αιχμής και πρέπει να αφήνουν θέσεις για τους ταλαίπωρους που πάνε με τον καύσωνα στη δουλειά τους! Και αν τους πεις τίποτα, έχουν έτοιμη τη δικαιολογία ότι αν δεν ξεκινήσουν στις 8 το πρωί, θα κατέβει ο ήλιος και δεν θα απολαύσουν το μπάνιο! Ενώ ο ήλιος, όλοι ξέρουμε, ότι από τις 8 ήδη έχει αρχίσει να καίει. Δεν έχουν καταλάβει ότι η καλύτερη ώρα για το μπάνιο τους είναι μετά τις 7 το απόγευμα! Μιλάμε για ένα λεωφορείο, το οποίο εξυπηρετεί πολλές περιοχές και είναι μονό, δηλαδή με πολύ λίγα καθίσματα. Πιάνουν τη θεσάρα τους από τη μία άκρη της Αθήνας και μέχρι τη Γλυφάδα εμένα ήδη  με έχουν πονέσει τα πόδια μου από την ορθοστασία και ήδη τα νεύρα μου έχουν αρχίσει να τα παίζουν! Το θέμα είναι ότι επειδή συνηθίζουν να παίρνουν το πρωινό τους μπάνιο στο βούρκο της Γλυφάδας, φροντίζουν να μένουν βρωμερές μέχρι να φτάσουν εκεί, ώστε να ευχαριστηθούν περισσότερο τη βουτιά! Και να πω ότι πήγαιναν να πάρουν το κτελ για Σούνιο, να τις παραδεχτώ και να συμφωνήσω στο ότι πρέπει να ξεκινήσουν νωρίς, αλλά όλος αυτός ο χαμός για να φτάσουν μέχρι την αισχρή παραλία Γλυφάδας?!!!! Το δηλώνω δημόσια και τα γραπτά μένουν: Αν μου'ρθει στα 70 να κάνω τα ίδια, σας παρακαλώ, κλείστε με σε γηροκομείο!!!

Το φαινόμενο της υπερπωλήτριας: Είναι η πωλήτρια που έχει καταφέρει να αγοράσει οτιδήποτε πουλάει στο εκάστοτε μαγαζί. Πήγα προχτές να αλλάξω ένα ζευγάρι παπούτσια που μου έκαναν δώρο και αναγκάστηκα να μείνω αρκετή ώρα στο μαγαζί, γιατί δεν έβρισκα κάτι να διαλέξω. Ε, ό,τι δοκίμαζα, η πωλήτρια το είχε αγοράσει και φυσικά είχε μείνει ευχαριστημένη! Ούτε σαρανταποδαρούσα να ήτανε τόσα παπούτσια πια!!!

Το φαινόμενο της χαμένης γυναικείας ταυτότητας: Οκ, το ομολογώ, είναι 2 χρόνια τώρα που ασχολούμαι πολύ με τη μαγειρική και τη βρίσκω με αυτό. Σε σημείο που μόλις μπαίνω σπίτι, δεν θέλω να καθίσω να ξεκουραστώ, αλλά να αρχίσω το ζύμωμα! Είναι και ένας τρόπος εκτόνωσης. Και μου αρέσει να μαγειρεύω για τους δικούς μου ανθρώπους. Ίσως είναι και το άλλοθί μου για να αποφύγω τις υπόλοιπες δουλειές του σπιτιού (μαγείρευα όλη μέρα, που να προλάβω να πλύνω τις κουρτίνες?!!).. Αλλά, νομίζω ότι έχω δώσει στους γύρω μου να καταλάβουν ότι απολαμβάνω πιο πολύ το μαγείρεμα από το να ασχολούμαι με τον εαυτό μου, με το ντύσιμο, με όλα αυτά τα γυναικεία τέλος πάντων. Αυτό που εννοώ είναι ότι από τον φίλο μου μέχρι τις φίλες μου, εδώ και 1 χρόνο λαμβάνω μόνο δώρα για την κουζίνα! Την πρώτη φορά (πέρυσι στα γενέθλιά μου) έπαθα ένα μικρό σοκ, αλλά το συνήθισα. Μου πήρε ο φίλος μου για δώρο γενεθλίων μία ψηστιέρα! Δε λέω, χρήσιμη είναι και έχουμε λυσσάξει να τη χρησιμοποιούμε. Άσε που είναι και τοστιέρα και τα κάνει απίθανα τα τοστ. Αλλά μετά ακολούθησε και μια απλώστρα και μία σιδερώστρα και κάτι ριχτάρια για τον καναπέ και διάφορα άλλα οικιακά που με προβλημάτισαν! Και μη νομίζετε ότι το κάνει γιατί θέλει να με τυλίξει.. Όοοοχι, δεν είναι και πολύ του γάμου. Εγώ πάντως του είπα : μην παίρνεις πολλά οικιακά γιατί στο γάμο μας θα μας φέρουν κι άλλα και θα τα έχουμε όλα διπλά και δεν θα ξέρουμε τι να τα κάνουμε!! Αυτός ξεκαρδίστηκε στα γέλια και μου έδωσε ένα φιλί... Καλέεεε, το εννοώ, δεν κάνω πλάκα!!! 

Οκ, παραδέχομαι ότι είχα αρκετές ελλείψεις στο εργένικο σπίτι μου, γιατί έμενε η γιαγιά μου από κάτω και είχα βολευτεί. Έμπαινα, έπαιρνα ό,τι ήθελα και δεν ήθελα να χαλάω τα λεφτά μου σε οικιακά, αλλά σε μπιζού και λούσα! Και να τώρα που τα λούστηκα!!

Το συγκεκριμένο φαινόμενο δεν θα ήταν και τόσο μεγάλο, αν δεν είχε επεκταθεί και στις φίλες μου! Κάτι πάθανε κι αυτές και μου κάνουν δώρα ποδιές για την κουζίνα, βιβλία μαγειρικής και μιξεράκια!! 

Hellooooo κορίτσια, είμαι γυναίκα, you know?!!!!

To φαινόμενο των μελαγχολικών γενεθλίων: Αυτό το φαινόμενο, ομολογώ, με βρήκε για πρώτη φορά, αλλά απ ό,τι φαίνεται με αγάπησε και θα μου΄ρχεται κάθε χρόνο! Ξέρετε, είναι αυτή η μελαγχολία (έως κατάθλιψη)  που σε πιάνει ανήμερα των γενεθλίων σου και είσαι όλη μέρα με ένα χαζό ύφος και τη μόνιμη απορία σφηνωμένη στο μυαλό: είμαι ευχαριστημένη από τούτη τη μάταιη ζωή? Ε, μετά έρχονται και τα δώρα που ανέφερα πιο πάνω και χειροτερεύει η κατάσταση!! 

Είμαι 25 Ιουλίων...!!!!

Το φαινόμενο των Αυγουστιάτικων διακοπών:  Αυτό είναι και καλό και κακό! Κακό γιατί πρέπει να περιμένεις όοολο το καλοκαίρι στην Αθήνα, να ξεροψηθείς και να ταλαιπωρηθείς περιμένοντας τις λυτρωτικές ημέρες του Αυγούστου! Τα τελευταία χρόνια κάνω διακοπές μόνο τον Αύγουστο, με εξαίρεση κάποια διήμερα (ελάχιστα) που μπορεί να φύγω από την Αθήνα. Όλοι ξέρουμε ότι αυτό παθαίνει ο περισσότερος κόσμος και γι αυτό είναι τίγκα όλα τα νησιά εκείνη την περίοδο! Πολλές φορές (ανάλογα το μέρος) δεν τις χαίρεσαι πραγματικά τις διακοπές σου, όταν οι τιμές είναι στα ύψη λόγω ζήτησης, όταν δεν βρίσκεις μια άδεια ξαπλώστρα αν πας λίγο αργότερα για μπάνιο, όταν είναι όλα τόσο στημένα επειδή είναι Αύγουστος! Από την άλλη, το καλό είναι ότι, τουλάχιστον εγώ, έχω συγκεκριμένες ημερομηνίες άδειας τις οποίες μαθαίνω εγκαίρως, οπότε φροντίζω τα εισιτήρια και το ξενοδοχείο νωρίς και κανονίζω γενικά το πρόγραμμά μου. Ένα ακόμη θετικό είναι η γιορτή της Παναγίας, κατά την οποία τα νησιά γίνονται ακόμα πιο όμορφα με τα πανηγύρια τους και τους στολισμούς τους! Ε, έπειτα σκέφτομαι ότι καλύτερα να λείπω τον Αύγουστο που έχει ερημιά, γιατί οι κλοπές θερίζουν, άσε που κλείνει και το αγαπημένο μου κομμωτήριο...

Το φαινόμενο blogging: Αυτό το φαινόμενο δεν θέλω να με απατήσει ποτέ, γιατί έχει αλλάξει προς το καλύτερο την καθημερινότητά μου! Την ώρα που γράφω στα blogs μου, περνάω ωραία! Ξέρω ότι εδώ μπορώ να είμαι αυθόρμητη, ειλικρινής. Εξίσου όμορφα περνάω και όταν επισκέπτομαι άλλα blogs! Είμαστε μια ωραία ατμόρφαιρα, είμαστε!!!

Είναι η πρώτη επίσημη ανάρτηση στο Spinning Around και το κεφάλι μου γυρίζει ευχάριστα!! 

Πολλά σβουρηχτά φιλιά σε όλους!!